ثمّ برز فتى قائلًا : أميري حسينٌ ونِعْمَ الأميرْ * سرور فؤاد البشير النّذيرْ عليٌّ وفاطمةٌ والداه * فهل تعلمونَ له من نظيرْ فقاتل حتّى قُتل ، فرُميَ برأسه إلى امِّه ، فأخذته ورمته إلى رجل ، فقتلته ، ثمّ برزت قائلة : أنا عجوز سيِّدي ضعيفهْ * خاوية بالية نحيفهْ أضربكم بضربةٍ عنيفهْ * دون بني فاطمة الشّريفهْ « 1 » ابن شهرآشوب ، المناقب ، 4 / 104

--> ( 1 ) - در اين اثنا جوانى كه پدرش در معركه به قتل رسيده بود ، به اشاره وترغيب مادر خود روى به ميدان نهاده . أمير المؤمنين حسين چون ديد كه آن جوان داعيهء مقاتله دارد ، فرمود كه : « پدر اين جوان كشته شده ويمكن كه مادرش به قتال پسر خويش راضى نباشد . » وچون اين سخن شنيده ، گفت : « من به رخصت مادر مرتكب اين امر مىگردم . » روى به قلع وقمع خصم آورده ومىگفت : « أميري حسينٌ ونِعْمَ الأميرْ * سرور فؤاد بشير نذيرْ عليٌّ وفاطمةٌ والداه * فهل تعلمون له من نظيرْ له طلعةٌ مثل شمس الضّحى * له غُرّةٌ مثل بدرٍ منيرْ » چون آن‌جوان به‌درجهء شهادت رسيد ، سر أو را از بدن جدا كرده ودر سپاه أمير المؤمنين حسين انداختند . مادر چون سر پسر خود برداشته ، گفت : « أحسنت يا بنيّ ويا سرور قلبي ويا قرّة عيني . » بعد از آن سر فرزند خود را بر يكى از مخالفان زده وبه دوزخش فرستاد . آن‌گاه عمود خيمه را برگرفته وبه آن جماعت حمله كرد ودو كس را به ضرب چوب كشته . أمير المؤمنين حسين رضي الله عنه أو را فرمود تا بازگردد . ميرخواند ، روضة الصفا ، 3 / 158 وديگر جوانى كه به دست كوفيان پدر كشته بود ، به تحريض مادر آهنگ ميدان كرد . چه مادر أو را مخاطب داشت : فقالت له : « اخرج يا بنيّ ! وقاتل بين يدي ابن رسول اللَّه » . گفت : « اى پسر ! بيرون شو ودر پيش روى پسر رسول خدا رزم مىزن وقتال مىده . » لاجرم آن جوان شاكي السلاح 1 طريق فوز وفلاح گرفت . فقال الحسين : « هذا شابّ قُتل أبوه ولعلّ امّه تكره خروجه » . -